Przypływ, odpływ, fala za falą
Wieczną mantrę morze nuci
Przypływ, odpływ, oddech czasu
Co odeszło kiedyś wróci
Jesteś, jestem. Ślady na piasku
Trwają po nas tylko chwilę
Mijasz, mijam. Przypływ, odpływ
Tylko tyle i aż tyleAnna Maria Jopek, Przypływ, odpływ, oddech czasu
Czasem na samotność trzeba mieć odwagę :
Boimy się samotności, bo stawia nas twarzą w twarz ze sobą
Wojciech Eichelberger
Inspiracją do namalowania tego obrazu były Beskidy, nazywane przez Jerzego Pilcha „granatowymi górami”. Tutaj jednak, w pochmurnej odsłonie, późną jesienią, kiedy niebo wręcz ugina się pod swym ciężarem.
Popatrzcie na te same budynki przy świetle Księżyca, jak zaostrzają się ich kontury, a jak zaokrąglają się podczas słonecznego dnia.
Słońce maluje, a Księżyc rzeźbi
Zwyczajny świat niezwyczajnego introwertyka…
Słowa są jak pióra porwane przez wiatr- nigdy nie wrócą w to samo miejsce.
Tym razem roślinny, akwarelowy minimalizm..
Nasiona klonu tańczące w jesiennym wietrze.
Tym razem sięgnęłam po akwarelki. Uciekające po papierze, zabarwione krople wody, tworzą w mgnieniu oka efemeryczność dmuchawca.
Kiedy światło zastygnie w kroplach deszczu…
Nasze „wewnętrzne krajobrazy” ożywają pod wpływem dobrych myśli.
Henry David Thoreau
Czas płynął, a deszcz nie przestawał padać. Żadnej jeszcze jesieni tyle nie padało. Doliny wzdłuż wybrzeża nasiąkły wodą, która spływała z gór i pagórków, i ziemia butwiała zamiast wysychać.
Lato wydawało się nagle tak dalekie, jakby go nigdy nie było, drogi od domu do domu wydłużyły się i każdy siedział schowany u siebie.
Tove Jansson
Z młodości pamiętam kolory. Wszechobecną zieleń. Białe rozbłyski. Głębokie i żywe czerwienie. Te barwy tkwią wyraźnie w mojej pamięci, podczas gdy tak wiele innych rzeczy wyblakło, albo prawie zupełnie zniknęło. Nie stało się tak bez powodu.
Nora K. Jemisin – Wrota Obelisków
